Καλησπέρα σας,

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου τώρα που μπήκα στα 30. Λίγο καιρό πριν (λίγο καιρό πριν μπω στα 30) κατάφερα να απομακρυνθώ από μία δουλειά που τελικά ήταν φουλ τοξική. Τα πρώτα χρόνια δε το καταλάβαινα, καθώς προσπαθούσα να αναπτυχθώ εγώ η ίδια, να βελτιωθώ και “να χτίσω” τη καριέρα μου. Εεεε τελικά μετά από κάποια χρόνια εργασίας εκεί και λίγο πριν τα 30 μου, άρχισα να καταλαβαίνω πως η ζωή δεν είναι να δουλεύεις 12 ώρες την ημέρα και τις άλλες 12 απλά να επιβιώνεις, καθώς δεν έχεις ζωή και φυσικά καταλήγεις με πολλά ψυχολογικά θέματα που αργά ή γρήγορα θα βρεις μπροστά σου.

Για να μη τα πολυλογώ, όλα πήγαν καλά, έφυγα από εκεί βρήκα μία άλλη δουλειά πολύ καλή και προχωράω. Κάπου εκεί όμως ήρθε η στιγμή που ένιωσα την ανάγκη να θέλω να φύγω από την Αθήνα, και να πάω να μείνω στην επαρχία. Όχι σε χωριό, αλλά σε μία πόλη επαρχιακή. Να γλιτώσω από όλη αυτή τη βαβούρα, τα καυσαέρια. Να πάω πιο κοντά στη φύση, να είναι πιο χαλαροί οι ρυθμοί. Να μη χρειάζεται να χάνω 2-3 ώρες στους δρόμους χωρίς λόγο. Και νομίζω πως έχω βρει τον τρόπο να το κάνω. Εννοώ σε επαγγελματικό επίπεδο είμαι καλυμμένη, καθώς έχω βρει δουλειά ήδη.

Ωστόσο, αυτό που με προβληματίζει είναι το προσωπικό κομμάτι. Καθότι είμαι λεσβία, στα 30 και δεν έχω σχέση, αν πάω σε μία επαρχιακή πόλη, σκέφτομαι πως δε θα έχω ιδιαίτερες επιλογές. Πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι να βρω ανθρώπους ανοιχτούς; πως θα μπορέσω να βρω μία κοπέλα; και πόσο εύκολο είναι να ζεις άνετα στην επαρχία με διαφορετική σεξουαλικότητα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Sofi